Gespecialiseerd specialisme

Leestijd: ongeveer 3 minuten

De afgelopen maand stond in het teken van ontmoeten, discussie en verdieping. Goed om te doen en te weten waar de markt en de collega’s zich mee bezig houden. Ik heb mooie nieuwe initiatieven, ideeën en wensen, maar ook enorme verdeeldheid gehoord. Nu is verdeeldheid ‘an sich’ geen verkeerd fenomeen, maar de eigen verdeeldheid zo breed uitdragen door collega’s is strategisch erg onhandig.

Op 21 maart was ik ‘toeschouwer’ bij de ronde tafel conferentie van ABN-AMRO. Op de Amsterdamse Zuidas werden we zeer goed ontvangen in het prachtige hoofdkantoor van deze bank. “Geen gek gebouw voor een voormalige staatsbank”, dacht ik nog terwijl ik stond te wachten in de imposante ontvangsthal. Eenmaal binnen warden aan de hand van stellingen flink wat stakeholders bevraagd. Helaas (maar logisch) berijdt ieder

een zijn eigen stokpaardje. Dat maakte de discussies vooral een uitwisseling van standpunten. Grote diversiteit, altijd lastig.

Een stelling met het thema innovatie wordt door een ondernemer, een opleidingsinstituut, een wetenschapper, een zorgverzekeraar en/of het KNGF heel anders opgepakt. Ik heb veel geleerd van de Australische Prof Paul Hodges, een vooraanstaand onderzoeker op het gebied van motor control. Zijn boodschap: ‘Gewoon behandelen met alle bagage en de beste intenties die je in je hebt, kritisch zijn en continu op zoek om eventuele patronen te ontdekken. Vooral continu evalueren. Hij vond dat wij de weg andersom lijken te bewandelen. Eerst evidentie en dan toepassen. Innovatie loopt per definitie altijd voor op wetenschap. Doen, fouten maken, leren en beter doen. Als ondernemer spreekt mij dit aan, voor de onderzoeker gelden natuurlijk andere waarden. Doen, fouten maken, leren en beter doen

De stelling met het thema specialisatie was tekenend hoe we momenteel om gaan met het fundament van ons vak. Er ontstaat meer en meer superspecialisatie. Persoonlijk begrijp ik de argumenten, maar maak dan niet tegelijkertijd van de algemeen practicus een lege huls. Fysiotherapie is al een specialisme. Per definitie is een fysiotherapeut gespecialiseerd in schouders al een specialist binnen een specialisme. Bij complexe klachten kan ik me voorstellen dat een superspecialist nodig kan zijn. Maar een algemeen practicus is prima in staat om zelf te bepalen wanneer zijn collega, de superspecialist al dan niet inzetbaar is. Doorverwijzen zou in zo’n geval de beste manier zijn.

De superspecialist ziet alleen de klachten waarin hij/zij gespecialiseerd is. Hoe meer je ziet, hoe beter je wordt. De algemeen practicus doet waar hij/zij zich het beste in voelt.

Ik merk te vaak dat superspecialisten geneigd zijn ervaring in handelen terzijde te schuiven. Overal wordt ervaring en senioriteit enorm gewaardeerd. Ervaring is minimaal net zo belangrijk als evidentie. Omarm en leer van elkaar, maar ga niet vertellen dat de ene collega niks is en de ander veel beter.

Bij het thema kwaliteit hoor ik weer veel te vaak: ‘Ik lever dus betere kwaliteit’. Heel vaak wordt dan de kwaliteit bedoeld die de zorgverzekeraar heeft bedacht en al dan niet verplichtend heeft opgelegd.